Sessiz ev …
Adam, tüm günün yorgunluğuna rağmen evine giden merdivenleri yürümeyi tercih ederek yüzünde gülümsemeyle evinin kapısına geldi. Biraz soluklanayım da öyle gireyim içeri diyordu ki, birden kapı açıldı ve onun gelişini pencerede bekleyen küçük Elif babasının kucağına atlayıverdi.
Küçücük kolların boynuna değmesi ve minicik ama sevgi dolu öpücüklere boğulmak adamın tüm dertlerini, yorgunluğunu yok etmişti. Ardından diğer çocukları da babalarını karşılamaya geldiler. Hiçbiri ne getirdin diye sormadı. Çünkü biliyorlardı babaları onlara böyle şeyler getirmezdi. Ve onlarla olduğu her an sadece onlarla ve mutlu zaman geçirirlerdi. Çocuklar da hiçbir zaman diğer çocukların babaları onlara hep bir şeyler getiriyor diye düşünmezlerdi. Babaları kendini hediye ediyordu onlara ve bunu anlayabiliyorlardı.
Az sonra eşi de gülümseyen mutlu yüzüyle çıkıp geldi. Kocasının yanağına kocaman bir öpücük kondurdu. Hiç konuşmadı kadın. Onun dili yüzüydü. Öyle canlı ve her duygusunu ifade edebilirdi ki o duru zamanın bile bozmaya kıyamadığı yüzüyle.
Konuşmamak kendi tercihi değildi, doğanın ona armağanı mı cezası mı olduğunu yıllarca sorguladıktan sonra aslında çok da şanssız olmadığını fark etti. Evet kelimeleri yoktu ama kelimelerden öte bir dile sahipti.
O hiç konuşmadan, konuşamadan hayatı öyle derin yaşamış ve sorgulamıştı ki, etrafının onu dışlaması, alay etmesi , dilsiz diye bağırmaları hiç önemli olamadı. O kafasının içinde öyle bir dil yaratmıştı ki.
İnat etmiş ve okula gitmişti. Onunla alay edenlere inat çok ama çok başarılı bir insan olmayı başarmış engelli kontenjanından girdiği basit işte sonunda müdür dahi olabilmişti.
Bunun en büyük sebebi empati yapabilmesiydi. Belki de dil olmayınca karşısındakileri anlamak daha kolaydı. Beden dili kelimelerin ötesinde ele veriyordu belki de tüm duyguları ve o bunu görebiliyordu.
O dilsiz kız şimdi üç çocuk dünyaya getirmiş, başarılı bir memur ve mutlu bir ailenin kurucusuydu.
Bunda kendi gibi birisiyle evlenmesinin payı da yok değildi elbet. Birbirlerine göz kulak olmuşlar. Yine kelimelerin olmadığı ama daha sonsuz bir evrende iletişim kurmuşlardı. Sessiz…
Her canlının bir dili vardı ve tamamı kelimelerin ötesinde olan… Ve bu sessiz ama huzurlu ev evrenin merkezinden tüm dünyaya bu dili duyuruyordu….